Let The Wind Speak

był

2011-10-21T10:14:00.001+02:00

pęka lecz stoi patrzałem mu w oczy wracając sprawdzałem czy żyje żył
wtedy a teraz stoi choć pęka i nie ma już jak sprawdzać tętna

dawno przylatywały ptaki wyjadały okruchy ze stołu i wychowywały młode
w zasięgu ręki nie ma już ptaków i nie ma ręki trzymającej papierosa

nie ma na ścianach obrazów i obraz się zatarł: zielona tablica z nazwiskiem
resztki witraży schody ponoć wykładane dywanami zapach chleba zza okna

do drzwi dzwonienie i drzwi otwieranie z głośników dźwięki i melancholia
sobotnia i budzik przed szkołą pakowanie uciekanie wracanie

martwy stoi z przyzwyczajenia

Niewiasty u grobu

2011-04-25T08:55:00.000+02:00

Gdy anioł przemówił do niewiast, one pośpiesznie oddaliły się od grobu, z bojaźnią i wielką radością, i biegły oznajmić to Jego uczniom.

Chrystus zmartwychwstał!

2011-04-23T20:59:00.000+02:00

Χριστὸς ἀνέστη!

Christus resurrexit!

Хрїстóсъ воскрéсе!

Chrystus zmartwychwstał!

św. Andrzej

2010-11-30T00:30:00.001+01:00

Andrzeju, niegdyś rybaku
A teraz dusz apostole,
Niech twoja sieć nas wyłowi
Z burzliwych świata odmętów.
(Hymn z jutrzni)

Antyfonarz z 1508r, Köln, Dombibliothek, Codex 1521

Agnus Dei

2010-11-29T09:50:00.003+01:00

Baranek Boży przychodzi,
By łaską winy przeważyć,
A my pokornie błagajmy
O miłosierdzie nad nami.
(z hymnu jutrzni na dziś)

Miniatura z Pontificale Cameracens, 78recto, poł. XI w. Köln, Dombibliothek, Codex 141

Ad te levávi ánimam meam

2010-11-28T11:12:00.006+01:00

Ad te levávi ánimam meam: Deus meus, in te confíde, non erubéscam: neque irrídeant me inimíci mei: étenim univérsi, qui te exspéctant, non confundéntur.

Köln, Dombibliothek, Codex 258, 5 recto

I jeszcze Ewangelia na dziś, Köln, Dombibliothek, Codex 269, 1 verso;

Christus Rex

2010-10-31T00:01:00.000+02:00

Miserere

2009-11-27T09:04:00.001+01:00

Miserere mei, Deus, secundum misericordiam tuam;

et secundum multitudinem miserationum tuarum
dele iniquitatem meam.

Królów Król i panów Pan.

2009-11-22T07:33:00.002+01:00

1 Królu wieczności i czasu,
Stwórco niebiosów i ziemi,
Panie gwiaździstych przestworzy,
Bądź pochwalony na wieki.

2 Królu ludzkiego istnienia,
Źródło mądrości i ładu,
Pełen dobroci dla małych,
Bądź pochwalony na wieki.

3 Królu skazany przez wielkich,
Płaszczem pogardy okryty,
Z cierni koroną zwieńczony,
Bądź pochwalony na wieki.

4 Królu zhańbiony na krzyżu,
Z sercem otwartym przez włócznię,
Życie zabite grzechami,
Bądź pochwalony na wieki.

5 Królu pokoju i łaski,
Przebacz nam winy odstępstwa,
Otwórz zbłąkanym ramiona,
Zjednocz nas Twoją miłością.

6 Królu nadziei człowieczej,
Tobie i Ojcu Twojemu
Z Duchem światłości i prawdy
Chwała niech będzie na wieki. Amen.

Ofiary pozoru

2009-10-19T20:49:00.001+02:00

(Efekt remanentu – mocno drewniany, nieco brawaryzujący tekst, który się kiedyś w Journal of Urban Ethnology pod tytułem "Niech żyje Ba(a)l" ukazał)

Jan Kott w swoim znakomitym eseju „Król Lear, czyli Końcówka” zwraca uwagę na groteskowość ekspozycji „Króla Leara”. Pełen majestatu, rzeczywisty władca, dzielący swój kraj rozważnie – Wykroił dzielnice tak równo, że obaj mogą je badać przez lupę, a żaden nie znajdzie powodu, aby zazdrościć drugiemu, co w swej pierwszej kwestii stwierdza Gloucester – ulega pozorom miłości swych starszych córek i pozorowi braku miłości najmłodszej z nich. Widz (czytelnik) z absurdalności wyboru zdaje sobie sprawę jeszcze nim on nastąpi, przygotowany przez samą prośbę króla o wyznanie miłości, od którego zależeć będzie bogactwo – dla Leara absurdalność jest niezauważalna. Słowa Regany i Goneryli brzmią wysoko i dla ojca pewnie wiarygodnie.

Goneryla: Miłuję cię bardziej niż język / Umie wysłowić, a droższy mi jesteś / Nad światło oczu, powietrzem swobodę / Najrzadsze skarby; ty wiesz, że cię kocham / Nad życie, szczęście zdrowie, piękność, honor.

Regana: Każde / Jej słowo trafia w sedno mej miłości, / Choć jest zarazem zbyt ubogie.

Fałsz jest wyraźny, ale skąd się bierze? Dlaczego słysząc te słowa, od razu widzimy sprytne zabiegi dla uzyskania bogactwa? Skąd wiemy, że jedyna kochająca córka to Kordelia, mimo iż na królewskie

Cóż powiesz, aby uzyskać w nagrodę / jeszcze bogatszy dział niż twoje siostry?

odpowiada po prostu

Nic, mój ojcze.

Gdybyśmy nie znali rozwiązania z setek baśni o analogicznych typach bohaterów, gdyby nie były one przywołane niemal bezpośrednio, rozpoznanie kłamstwa nie byłoby tak łatwe. Gdy przyjrzymy się bowiem warstwie językowej wypowiedzi, nic nie wskazuje na nie. Nie ma ono osobnej syntaktyki, znaków interpunkcyjnych czy słów. Prawda zdania nie wypływa z jego zapisu ani brzmienia. Nawet estetyka wypowiedzi nie świadczy o jej prawdziwości choć przyznać trzeba, iż powstrzymanie się przed myleniem tego co piękne z tym co prawdziwe jest dla większości z nas trudne; łatwiej dajemy się zwodzić dobrym (tzn. pięknym), niż złym (nieestetycznym) słowom. Problem kłamstwa polega między innymi na tym, iż dopóki nie zostanie ono sprawdzone, dopóty nie ma możliwości zaprzeczenia mu. Można jedynie uwierzyć bądź nie. Jeśli usłyszymy, siedząc w domu, iż na dworze pada, możemy wyjrzeć przez okno. To jednak dość rzadki przypadek. Okno zazwyczaj jest nieprzezroczyste.

Dramat jako rodzaj literacki, mimo iż przeznaczony jest w zasadzie do odgrywania, udawania na scenie, składa się praktycznie wyłącznie z dialogu. O intencjach bohaterów dowiadujemy się z ich wypowiedzi. Wnioskujemy ze słów, nie z naocznej obserwacji, choć czasami większość tej pracy wykonuje za nas reżyser i aktorzy. Musimy ufać dramaturgowi, iż nie zwodzi nas pozorami wypowiedzi (choć budowanie pozorów rozwiązania fabuły jest jedną z oczywistych zalet każdego dramaturga).

Komunikacja opiera się na wzajemnym wielopoziomowym zaufaniu. Po pierwsze, ufamy, iż treść komunikatu jest prawdziwa, po drugie, że słowa, które słyszymy, wyrażają tę treść w pełni i jednoznacznie, po trzecie, że wysłuchujemy dokładnie tego co zostało wypowiedziane, po czwarte, iż rozumiemy, a także, co być może najważniejsze, iż intencją interlokutora jest właśnie porozumienie (wyrażanie prawdy). Zakłócenia pojawiające się w dowolnym z punktów komunikacji mogą sprawić iż porozumienie będzie pozorne. Stosunkowo łatwo naprawić błędy wynikające z immanentnych cech języka – wyjaśniać i precyzować w zasadzie możemy bez końca. Jeśli jednak dowolne słowa wyrażane są bez chęci wyrażenia prawdy, żadne dopowiedzenia nie pomogą. Skazani jesteśmy na falsyfikację komunikatu przez doświadczenie, percepcję indywidualną, obserwację. Na samotność, taką na jaką skazał się Lear, wybuchając gniewem na jedyną osobę, która jego błąd zrozumiała w pełni. Dlatego być może, iż zaufanie do słów, do samego procesu komunikacji wygrało z doświadczeniem, naoczną obserwacją, ze zjawiskami pozajęzykowymi. Jest jeszcze jedna, chyba bardziej przerażająca możliwość zinterpretowania naiwności króla – jeśli przyjmiemy (co wydaje się założeniem uprawnionym) iż celem Szekspira nie było pokazanie konsekwencji jednej pomyłki, wynikającej z zaufania do języka, to nie wykluczone jest, iż Lear aktem woli (wszak dotąd to Kordelia była jego ulubioną córką) wybiera pozór nad rzeczywistość. Wybiera gorsze.

Jeszcze przed końcem pierwszej sceny pierwszego aktu Króla Leara kłamstwo jest przed widzem ostatecznie zdemaskowane. Kochany nad życie ojciec staje się w słowach córek człowiekiem kapryśnym, o zmąconym umyśle, popędliwym. Pozory rozwiewają się. Nie ma już potrzeby udawać. W tym miejscu zaczyna się tragedia Leara, upadek jego świata.

Dyskoteka, czyli pozór

Reklama telewizyjna jednego z telefonów komórkowych: luźno, żeby nie powiedzieć: wyzywająco ubrane i umalowane młode kobiety, wyszukujące w tłumie (dość dwuznacznym spojrzeniem i gestem) mężczyzn, a po znalezieniu sprawdzające przy pomocy reklamowanego aparatu horoskop partnera. Rytmiczna muzyka, erotyczne spojrzenia. Inna reklama, tym razem kosmetyku: takoż ubrana i umalowana kobieta, która dzięki reklamowanemu produktowi nie musi się martwić o to, kiedy skończy się zabawa, podczas której podskakuje w transie.

Sobotni wieczór, dowolne miasto w Europie, a może nawet na świecie: młodzież podobnie ubrana czeka na otwarcie drzwi dyskoteki. Wewnątrz – ogłuszający rytm, podrygujące raczej osobno niż w parach osoby, mnóstwo świateł, luster, błysków. Jakikolwiek inny niż fizyczny kontakt raczej niemożliwy. Co jakiś czas uśmiechnięte pary zaszywają się w jakimś kącie, bądź opuszczają dyskotekę.

Związek światła ze szlachetnością, czy innymi cechami pozytywnymi jest w kulturze powszechny. Odwieczna kariera złota wynika właśnie z tych dwu jego cech: ze szlachetności (słabej reaktywności) i blasku. Cecha pierwsza nie rzuca się w oczy i nie jest zbyt łatwa do sprawdzenia. Druga natomiast jest stosunkowo łatwa do osiągnięcia przy użyciu innych materiałów. Przysłowie głosi „nie wszystko złoto, co się świeci”, a nie „nie wszystko złoto, co się tylko w wodzie królewskiej rozpuszcza”, ostrzegając przed braniem blasku za szlachetność.

Dyskoteka przyciąga kolorowymi światłami. Mimo dużej ich ilości, nie panuje w niej jasność. Światła te widoczne są jedynie dzięki ich kontrastowi z panującą ciemnością; z przyczyn naturalnych bowiem kolorowe światła nie byłyby widoczne przy dużym oświetleniu. Do powiększania „świetlnych” wrażeń służą także lustra –np. w charakterystycznej do niedawna w dyskotekach lustrzanej kuli, zastępowanej dzięki postępowi techniki przez efekty laserowe. Alternatywą dla tego typu kolorowych błyskotek jest występujące najczęściej w klubach techno oświetlenie ultrafioletowe, powodujące charakterystyczne świecenie wszelkich białych przedmiotów, zębów i białek oczu; a także oświetlenie stroboskopowe, polegające na szybkim, naprzemiennym włączaniu i wyłączaniu silnego źródła światła, co dzięki bezwładności ludzkiego wzroku daje efekt „stop klatki”;

Światło w naturze umożliwia percepcję wzrokową, daje ciepło (światło słoneczne), pozwala istnieć. Światło dyskoteki nie pomaga w widzeniu (abstrahując już od niebezpieczeństw dla zdrowia, jakie niesie ze sobą np. światło stroboskopowe, mogące wywołać m.in. ataki epilepsji), obserwacji; świadomie używane jest w taki sposób, aby umożliwić głównie jej pozór.

Popularność dyskoteki wśród młodych osób obu płci sugeruje możliwość nawiązania więzi. Obserwując jednak dyskotekę, dojdziemy do wniosku, iż chodzi raczej o krótkotrwałe związki, najczęściej zabarwione erotycznie (określenie dziewczyna z dyskoteki w młodzieżowym języku oznacza tyle co znajomość na krótko). Jeśli zwrócimy uwagę na ubiór osób często uczęszczających do dyskotek, zauważymy pewne cechy charakterystyczne – stroje kobiece najczęściej dość skąpe (jeśli dyskoteka używa oświetlenia UV najczęściej białe), obfity makijaż; stroje męskie podkreślające umięśnioną budowę ciała, włosy „na żel”; w wypadku obu płci mające przede wszystkim podkreślenie atrakcyjności seksualnej.

No i w końcu najważniejsze – taniec. W przeciwieństwie do normalnej zabawy tanecznej, dyskoteka proponuje taniec raczej solo niż w grupie – taniec ten unika kontaktu z partnerem, albo skierowany jest do wielu partnerów jednocześnie, na co być może ma wpływ stwierdzana powszechnie popularność narkotyków pobudzających w rodzaju ecstasy czy halucynogennych (LSD). Taniec (szczególnie w wypadku „techno parties”) opisany może być tak: „Przez kilka godzin na parkiecie kilkaset osób tworzy swoisty klan wtajemniczonych kolebiących się w rytm bębna szamańskiej maszyny. Przypomina to do złudzenia ekstatyczne tańce w kulturach pierwotnych, z tym że bęben nie jest z drewna i koźlej skóry, tylko z Rolanda 808”

Ten krótki przegląd dyskoteki miał posłużyć stworzeniu pewnej analogii między nią, a omawianym wcześniej szekspirowskim Królem Learem – dyskotekowe pozory kontaktu, pozory tańca, związków międzyludzkich mają to samo źródło co pozory, które spowodowały zgubę Leara – fałszywe sygnały. Światło, które oznacza raczej ciemność, znajomość która oznacza raczej jednorazowy kontakt seksualny, taniec oznaczający raczej samotne podrygiwanie, muzyka. List episkopatu włoskiej Emilia-Romana w sprawie dyskoteki zarzuca m.in. dyskotece iż powoduje i faworyzuje u młodych ludzi zachowania dla nich nieprawdziwe. Jak chęć władzy i bogactwa doprowadziły Reganę i Gonerylę do wygłaszania nieprawdy, tak dyskoteka powoduje fałsz zachowań. Można przecież z dużym prawdopodobieństwem przyjąć, iż w większości bywalcy dyskotek mają inne pragnienia niż te, które z uporem realizują w sobotnią noc. Jest jeszcze jedna analogia: podobnie jak prawdopodobny jest aktywny współudział Leara w okłamywaniu Leara, podobnie przyjąć można, iż siła kłamstwa dyskoteki polega na współudziale w tymże kłamstwie okłamywanych; na milczącej bądź aktywnej zgodzie.

Ostatnie słowa dramatu, w didaskaliach, brzmią:

Wychodzą, przy dźwiękach żałobnego marsza

Wypisy z Pounda, bez ładu i składu

2009-08-30T20:49:00.004+02:00

Purytanie to zboczeńcy, ich świadomość umysłowego zepsucia sprowadza się w całości do seksu. Skala i proporcja zła, wyznaczona piekle Dantego (czyli piekle katolików) została zatarta przez kościół luterański i kalwiński. Nie chcę przez to powiedzie, że ci heretycy nagle i świadomie odcięli się od pojęcia potępienia, lecz że rezultatem protestantyzmu było semickie zatarcie skali wartości, zamazanie rozróżnień i gradacji.

[...]

Po to jest prawo, by zwalczać przestępstwa, a nie po to, by pozwalać, by lęgły się i rozpleniały

[...]

Ludzie trzeźwo myślący zgodnie twierdzą, że arcanum to arcanum. Nie można komuś sprezentować biletu na wycieczkę Cooka po arcanum.

[...]

z Guide to Kulchur

Skojarzenia

2009-08-26T21:38:00.004+02:00

e e cumings:

silence

.is
a
looking

bird:the

turn
ing;edge,of
life

(inquiry before snow

Pound: Notes for Canto CXX (tytułowe tegoż bloga):

I have tried to write Paradise

Do not move
Let the wind speak
that is paradise.

Pamiętam

2009-06-18T10:45:00.002+02:00

Radość wielka

2009-05-18T08:29:00.009+02:00

«Ewangelie święte świadczą wyraźnie, że Chrystus Pan, przebywając na ziemi, szczególną miłością darzył dzieci. Rozkoszą Jego było znajdować się wśród dzieci, lubił wkładać na nie ręce, brał je w objęcia i błogosławił im. A kiedy uczniowie odsuwali dzieci od Niego, oburzał się i surowo ich ganił, mówiąc: "Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie, a nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy Królestwo Boże"» [dekret Quam singulari Christus amore]

Wczoraj, najstarsza z moich pociech pierwszy raz przystąpiła do Stołu Pańskiego, przyjmując Przenajświętsze Ciało i Krew Pana naszego Jezusa Chrystusa. Radość wielka! Obawa też - niestety, nie da się dziecka odizolować od innych, dla których tego dnia ważniejsze od Pana są fryzury, rękawiczki, prezenty i goście. Co gorsza, nie da się odizolować również od pewnych nieszczęśliwych pomysłów liturgicznych. Na szczęście liturgia nie była aż tak skrzywiona, jak opisywana tutaj, choć wrodzone malkontenctwo nie pozwala mi uznać jej za ideał. Parę uwag (in plus i in minus) pozwalam sobie zwerbalizować:

Po pierwsze - na początku pomysł, by dzieci wykonywały czytania mszalne wydał mi się niezły (mimo mojej generalnej niechęci do świeckich spoza służby liturgicznej w prezbiterium - w końcu czasami sam czytam...). Niestety, wyraźnie nikt nie pomyślał o tym, by pokazać dzieciom wybranym na lektorów lekcjonarz i gubiły się czytając (zapewne przećwiczony) tekst. Mam poważne wątpliwości, czy którekolwiek z dzieci było w stanie wsłuchać się w teksty Liturgii Słowa.

Po drugie - od jakiegoś czasu, zapewne przez dokonywaną sukcesywnie tradycyjną indoktrynację mam alergię na wykorzystywanie gitary podczas liturgii. Gwoli uczciwości dodać należy, że z gitarą była tylko jedna pieśń.

Po trzecie - teraz in plus. W procesji z darami dzieci przyniosły do ołtarza również krzyż (porządny, duży krzyż ołtarzowy), który stanął na ołtarzu i miejmy nadzieję, tam pozostanie.

Po czwarte - teraz znów in minus. II ME. Nie będę się znęcał i nie zacytuję biskupich wskazań, które zalecają Kanon Rzymski na wszystkie niedziele, bo i tak w mojej parafii jest szansa usłyszenia Kanonu w tygodniu, co jest ewenementem na skalę diecezjalną na pewno, a może i ogólnopolską. Wszystko dzięki pewnemu neoprezbiterowi, który jest od roku wikarym i któremu udało się nawet przeprowadzić w Wielkim Poście odśpiewywanie stałych części Mszy po łacinie (że tak ironicznie zauważę, zgodnie z wytycznymi SVII). Niestety Wielki Post się był skończył i takoż łacińskie śpiewy.

Wydaje mi się, że żadne względy nie przemawiały za II ME - uroczysta Msza, i tak trwająca dłużej niż zwykle wręcz prosiła się o Kanon.

Po piąte - trochę in plus, trochę in minus. Komunia Święta pod dwiema postaciami. Uroczysty charakter Mszy uzasadniał rozdzielanie Komunii pod dwiema postaciami (dotyczyło tylko dzieci pierwszokomunijnych), natomiast, na co ostatnio (moim zdaniem słusznie) zwrócił ktoś uwagę na FF, sposób polegający na zanurzeniu Świętej Hostii w przemienionym winie zamazuje pewną istotną prawdę, że w każdej z postaci eucharystycznych Pan Nasz obecny jest w całości.

Po szóste - tylko w ramach ciekawostki - rozbawiło mnie przyrzeczenie składane przez dzieci, dotyczące abstynencji od alkoholu i tytoniu "do ukończenia szkoły".

[Jeden dopisek, bo mi umknęło]

Po siódme - na rodzinnych fotografów nie chce mi się już narzekać, bo przynajmniej nie włazili do prezbiterium, żeby dzieci sfotografować. Natomiast tzw. oficjalna obsługa medialna była jakąś pomyłką - facet z kamerą przez cały czas chodził dokoła dzieci z obiektywem na nie skierowanym. Nie wiem, jakiej trzebaby odporności, żeby móc się mimo to skupić na tym, co się na ołtarzu działo.

[/dopisek]

Na koniec refleksja ogólna - od jakiegoś czasu przemyśliwuję sobie nad słusznością wschodniej tradycji udzielania Sakramentów chrztu, bierzmowania i Eucharystii jednocześnie. Wszelkie argumenty przeciwne idące tropem niedojrzałości, niemożności zrozumienia etc. można sobie podarować, bo są zupełnie nietrafione. Nikt z nas nie jest w stanie zrozumieć w pełni tajemnic. Co ciekawe, dekret dotyczący pierwszej Komunii pisze tylko o "wyjściu zwyczaju z użycia", a nie o jego niesłuszności, dodając, że dekrety Soboru trydenckiego nie znoszą go. Może czas zastanowić się nad jego powrotem?

Niedziela

2009-04-12T12:00:00.002+02:00

Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν,
θανάτῳ θάνατον πατήσας,
καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι,
ζωὴν χαρισάμενος!

Christus resurrexit a mortuis,
Morte mortem calcavit,
Et entibus in sepulchris
Vitam donavit.

Chrystus powstał z martwych,
śmiercią podeptał śmierć
i będącym w grobach
życie dał!

Gdyby się ktoś zastanawiał

2009-04-10T22:00:00.000+02:00

Gdyby ktoś ze Szanownych Przypadkowych Zaglądaczy nie rozliczył się jeszcze z podatku za 2008 rok i miał wątpliwości, jak ulokować 1% swojego podatku, to bardzo proszę zajrzeć TU.

Piątek

2009-04-10T09:34:00.003+02:00

Jan Chryzostom, z dzisiejszej Godziny Czytań:

Chcesz poznać moc krwi Chrystusa? Trzeba się cofnąć do jej prawzoru i wspomnieć jej typ opisany na kartach Starego Testamentu.
Mojżesz poleca: "Zabijcie baranka i jego krwią pokropcie próg i odrzwia waszych domów". Co mówisz, Mojżeszu? Czyż krew nierozumnego zwierzęcia może ocalić człowieka, istotę rozumną? Owszem, może, lecz nie dlatego, że jest to krew, ale dlatego, że jest ona obrazem krwi Zbawiciela. Dlatego też obecnie prędzej ucieka nieprzyjaciel, gdy ujrzy już nie odrzwia skropione krwią, która była tylko obrazem, lecz rozjaśnione krwią prawdy usta wiernych - odrzwia świątyni poświęconej Chrystusowi.
Chcesz poznać jeszcze inną moc tej krwi? Przypatrzmy się, skąd zaczęła płynąć - i z jakiego wytrysnęła źródła. Wypłynęła ona z samego krzyża i wzięła początek z boku Zbawiciela. Czytamy bowiem w Ewangelii, że po śmierci Jezusa, gdy On jeszcze wisiał na krzyżu, jeden z żołnierzy zbliżył się, włócznią przebił Mu bok, i natychmiast wypłynęła krew i woda. Woda była obrazem chrztu, a krew Eucharystii. Żołnierz więc przebił Mu bok i otworzył wejście do świątyni, a ja tam znalazłem cudowny skarb, i cieszę się ze wspaniałych bogactw. To więc się stało z Barankiem: Żydzi Go zabili, a ja zebrałem owoc ofiary.
"Z przebitego boku wypłynęła krew i woda". Nie chcę, abyś, słuchaczu, przechodził obojętnie wobec tak wielkich tajemnic, zostaje bowiem jeszcze inny i tajemny sens. Powiedziałem już, że woda i krew są obrazem chrztu i Eucharystii. Z tych dwóch sakramentów bierze swój początek Kościół "przez obmycie odradzające i odnawiające w Duchu Świętym", to znaczy przez chrzest i Eucharystię, które wywodzą się z boku Zbawiciela. Kościół więc powstał z boku Chrystusa, podobnie jak z boku Adama wyszła jego małżonka, Ewa.
Dlatego świadczy o tym św. Paweł, kiedy mówi: "Jesteśmy z Jego ciała i z Jego kości" - a ma on tu na myśli bok Chrystusa. Albowiem jak z boku Adama Bóg stworzył kobietę, tak też Chrystus dał nam ze swego boku wodę i krew, z których utworzył Kościół. I tak jak Bóg wyprowadził Ewę z głęboko uśpionego Adama, tak też Chrystus po śmierci dał nam wodę i krew.
Widzicie więc jak Chrystus połączył się z oblubienicą, widzicie, jakim żywi nas pokarmem. Dzięki temu samemu pokarmowi rodzimy się i żywimy. Jak matka powodowana naturalną miłością do dziecka, spieszy, by je nakarmić własnym mlekiem i krwią, tak Chrystus poi swoją krwią tych, których odrodził.

Czwartek

2009-04-09T10:20:00.001+02:00

Nos autem gloriári opórtet, in cruce Dómini nostri Iesu Christi, in quo est salus, vita, et resurréctio nostra, per quem salváti et liberáti sumus.
Deus misereátur nostri, et benedícat nobis: illúminet vultum suum super nos, et misereátur nostri.

Śnieg

2009-03-13T07:34:00.007+01:00

I znowu zima.

A w dzisiejszej jutrzni taki fragment (Ps 147):

"On prószy śniegiem jak wełną
i szron jak popiół rozsypuje.
On grad rozrzuca jak okruchy chleba,
od Jego mrozu ścinają się wody."

Żebrak imieniem Łazarz

2009-03-12T10:47:00.005+01:00

Dzisiejsza Ewangelia:

Jezus powiedział do faryzeuszów: "Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień świetnie się bawił. U bramy jego pałacu leżał żebrak okryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza; nadto i psy przychodziły i lizały jego wrzody.
Umarł żebrak, i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz, i został pogrzebany.
Gdy w Otchłani, pogrążony w mękach, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: «Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i poślij Łazarza; niech koniec swego palca umoczy w wodzie i ochłodzi mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu».
Lecz Abraham odrzekł: «Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz przeciwnie, niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A prócz tego między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd do nas się przedostać».
Tamten rzekł: «Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich przestrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki».
Lecz Abraham odparł: «Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają». «Nie, ojcze Abrahamie, odrzekł tamten, lecz gdyby kto z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą». Odpowiedział mu: «Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą»".

To, co mnie najbardziej w niej uderza, to wcale nie jest nieodwołalność kary. Nie ta ogromna przepaść, która zionie między Łazarzem a bogaczem. Uderzające jest inne zdanie, ostatnie. «Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby kto z umarłych powstał, nie uwierzą». Z jednej strony, oznacza to, że wszystko, co potrzebne dla dokonywania właściwych wyborów, mamy w zasięgu ręki. Z drugiej to, że jeśli nie zechcemy zaufać temu, co blisko, nic nas do zaufania nie przekona.

Sanctus

2009-03-11T20:48:00.006+01:00

[...] by naprawdę docenić, co oznacza Boża przyjaźń, trzeba zauważyć nieskończony dystans, który dzieli nas od Niego. Inaczej celna fraza liturgii wschodnich, mówiąca o Bogu, że jest "Przyjacielem ludzi", zamieni się we łzawą piosenkę o tym, że Jezus jest mym przyjacielem i w poklepywanie po ramieniu. Jednak ów Przyjaciel ludzi jest jednocześnie Bogiem trzykroć Świętym, niedostępnym i Panem majestatu.

o. Tomasz Kwiecień OP, Modlitwa w stylu retro, Poznań 2008, s 30.

Siedem, uzurpatorskie.

2009-03-10T14:03:00.002+01:00

Wprawdzie Wielce Czcigodny Arseniusz nie umieścił mnie na liście osób, które poprosił o siedm płyt "formacyjnych", alem na tyle bezczelny, że sobie sam pozwalam:

1) Genesis, The Lamb Lies Down on Broadway, 1974
Drugi usłyszany przeze mnie (pierwszym był Selling England by the Pound) album Genesis ze starych dobrych czasów - wszystkich trzech czytelników poinformować wypada, że piszący te słowa przygodę z muzyką tzw. rozrywkową zaczął dość późno, tzn. w wieku ca. 15-16 lat - Genesis do tego momentu kojarzyło mi się z wokalem Philla Collinsa, jak się okazało, zupełnie niesłusznie. Słuchałem na okrągło.

2) King Crimson, Lizard, 1970 (lub USA, 1975)
Przyjaciel z liceum, niejaki Monka, przyniósł kiedyś do szkoły płytę (Lizard, winyl, oczywista, innych nie było). Było to jakiś miesiąc po tym, jak zupełnie przypadkiem ktoś podówczas bardzo mi bliski puścił mi z szumiącej kasety "In the Court of the Crimson King", więc nazwa zespołu nie była mi już całkiem obca. I mniej więcej tydzień później, kiedy Lizard już gościł w moim magnetofonie, usłyszałem USA. Ci, co słyszeli, wiedzą, w czym problem. "Happy family, one hand clap, four went on but none came back".

3) Lou Reed, New York, 1989
Cóż tu pisać. Proste, gitarowe granie w prostym składzie, z istotnym udziałem tekstu. Wbrew pozorom, to chyba najtrudniejsza rzecz do zrobienia, jeśli nie ma być banałem.

4) The Doors, Alive She Cried, 1968-70 (1983)
Katalizator depresji bądź euforii, z przewagą tej pierwszej. Kilka razy w tygodniu po zapadnięciu zmroku. Wódka, albo coś innego. Długo się z tych stanów wygrzebywałem. Nie pozwolę tego słuchać moim dzieciom.

5) Tom Waits, Swordfishtrombones, 1983
Po pierwszym wysłuchaniu czułem się jakbym skądś wrócił "with the party in my head". Z jednej strony nic dziwnego - piosenki z akompaniamentem. Tyle, że ten akompaniament grają pogięci muzycy na pijanych instrumentach. Albo odwrotnie.

6) Slayer, Reign in Blood, 1986
Doskonały dowód na to, że dobry producent niekoniecznie musi być zmorą muzyka. Po dwu płytach, których nie dało się słuchać, trzecia, która w niecałej pół godzinie zawierała wszystko to, czego można było chcieć od trashu. Ani trochę nudy typowej dla Metallici, bez przekombinowania typowego dla Megadeth (choć to też zacna kapela). Nie słucham od paru lat, ze zrozumiałych chyba względów. Dla porządku i równowagi zaznaczę, że "Silent Scream", utwór z innej płyty Slayera ("South of heaven") ma mocne przesłanie antyaborcyjne.

7) Laurie Anderson, Mr. Heartbreak, 1984
Odkrycie z tego samego czasu, co Lizard. Nie mogę słuchać przy małżonce (moja King Crimson zniesie, może z wyjątkiem ostatnich wybryków typu Heavy KonstruKCtion), bo smutek w głosie Laurie działa na nią paraliżująco. Na mnie też, i za to ją lubię. Pierwsza wprawka w słuchaniu muzyki, którą spokojnie można nazwać eksperymentalną.

Dominica I in Quadragesima

2009-03-03T11:31:00.002+01:00

Invocabit me, et ego exaudiam eum: eripiam eum, et glorificabo eum: longitudine dierum adimplebo eum. Qui habitat in adjutorio Altissimi, in protectione Dei coeli commorabitur. (Introit)

R.I.P, mistrzu!

2009-03-02T10:58:00.009+01:00

W "Nagrobku ciotki Cili" Stefan, zastrzegając, że nie chce nikogo obrazić, stwierdził, że Psalm 23 pełen jest "niezdrowej uległości" i redukuje człowieczeństwo do pierwiastka zwierzęcego. Ciekawe, czy zmienił się jego pogląd, kiedy słyszał tenże psalm na własnym pogrzebie. Teraz wie już wszystko, co powinien wiedzieć i, choć pewnie jakakolwiek wiedza w tej sytuacji nie zmienia już nic, konfrontuje to, co wyczytał u teologów z rzeczywistością.
Jeden z mówców na pogrzebie (kto wpadł na pomysł, żeby tak zadeklarowanemu ateiście, jak prof. Kłosiński pozwalać mówić z ambony? Na szczęście inni nie byli już tak nieodpowiedni) powiedział, że Stefan zarażał nieuleczalną chorobą, że mamy go wszczepionego pod skórą. Tak. Mamy. Pewnie gdzieś są jeszcze inni podobni nauczyciele lektury, myślenia i interpretacji, nie miałem szczęścia jednak ich poznać.
I chyba długo zapamiętam prof. Wójcika, który drżąc ostatni raz przytulał Stefana, obejmując trumnę.

Do zobaczenia, mistrzu. Niech aniołowie zaniosą Cię do nieba.

Niosąc w sobie bezsilną samotność

2009-02-26T08:06:00.002+01:00

Przed Tobą, Ojcze, stajemy skruszeni
I obciążeni winami,
A niosąc w sobie bezsilną samotność,
Szukamy Twojej pomocy.

Bo przecież jesteś troskliwym pasterzem
I nie chcesz śmierci grzesznika,
Lecz by się zwrócił do Ciebie w pokorze,
A przez to życie otrzymał.

W tym świętym czasie powrotu do Ciebie,
Gdy dajesz łaskę pokuty,
O miłosierdzie błagamy z nadzieją
I zło naprawić pragniemy.

Potężne światło, jaśniejsze od słońca,
Którego tarcza już wschodzi,
Wielbimy Ciebie, nasz Boże i Panie,
W Najświętszej Trójcy Jedyny. Amen.

(Hymn z jutrzni)

Miserere

2009-02-25T08:13:00.005+01:00

Miserere mei, Deus, * secundum magnam misericordiam tuam;
Et secundum multitudinem miserationum tuarum, * dele iniquitatem meam.
Amplius lava me ab iniquitate mea, * et a peccato meo munda me.
Quoniam iniquitatem meam ego cognosco, * et peccatum meum contra me est semper.
Tibi soli peccavi, et malum coram te feci; * ut iustificeris in sermonibus tuis, et vincas cum iudicaris.
Ecce enim in iniquitatibus conceptus sum, * et in peccatis concepit me mater mea.
Ecce enim veritatem dilexisti; * incerta et occulta sapientiæ tuæ manifestasti mihi.
Asperges me hyssopo, et mundabor; * lavabis me, et super nivem dealbabor.
Auditui meo dabis gaudium et lætitiam, * et exsultabunt ossa humiliata.
Averte faciem tuam a peccatis meis, * et omnes iniquitates meas dele.
Cor mundum crea in me, Deus, * et spiritum rectum innova in visceribus meis.
Ne proiicias me a facie tua, * et spiritum sanctum tuum ne auferas a me.
Redde mihi lætitiam salutaris tui, * et spiritu principali confirma me.
Docebo iniquos vias tuas, * et impii ad te convertentur.
Libera me de sanguinibus, Deus, Deus salutis meæ, * et exsultabit lingua mea iustitiam tuam.
Domine, labia mea aperies, * et os meum annuntiabit laudem tuam.
Quoniam si voluisses sacrificium, dedissem utique; * holocaustis non delectaberis.
Sacrificium Deo spiritus contribulatus; * cor contritum et humiliatum, Deus, non despicies.
Benigne fac, Domine, in bona voluntate tua Sion, * ut ædificentur muri Ierusalem.
Tunc acceptabis sacrificium iustitiæ, oblationes et holocausta; * tunc imponent super altare tuum vitulos.

Zmiłuj się nade mną, Boże, według wielkiego miłosierdzia twego, i według mnóstwa litości twoich zgładź nieprawość moją!
Jeszcze więcej obmyj mię od nieprawości mojej i od grzechu mojego oczyść mię! -
Albowiem ja znam nieprawość moją i grzech mój jest zawsze przeciwko mnie.
Tobie samemu zgrzeszyłem i uczyniłem zło przed tobą, abyś się okazał sprawiedliwych w mowach twoich i zwyciężył, gdy cię sądzą.
Oto bowiem w nieprawościach jestem poczęty i w grzechach poczęła mię matka moja.
Oto bowiem umiłowałeś prawdę, niewiadome i skryte rzeczy mądrości twojej objawiłeś mi. -
Pokropisz mię hizopem, a będę oczyszczony, obmyjesz mię, a będę nad śnieg wybielony.
Dasz mi usłyszeć radość i wesele, a rozradują się kości poniżone.
Odwróć oblicze twoje od grzechów moich i zgładź wszystkie nieprawości moje!
Serce czyste stwórz we mnie, Boże, i ducha prawego odnów we wnętrznościach moich.
Nie odrzucaj mnie od oblicza twego i ducha świętego twego nie bierz ode mnie.
Przywróć mi radość zbawienia twojego i duchem przedniejszym utwierdź mię.
Będę nauczał grzeszników dróg twoich, a niezbożni do ciebie się nawrócą.
Wybaw mig z krwi, Boże, Boże zbawienia mego, a język mój z radością będzie wysławiał sprawiedliwość twoją!
Panie, otworzysz wargi moje, a usta moje opowiadać będą chwałę twoją!
Albowiem gdybyś był chciał ofiary, na pewno bym dał; w całopaleniach nie będziesz miał upodobania.
Ofiarą dla Boga jest duch skruszony, sercem skruszonym i uniżonym, Boże, nie wzgardzisz! -
Uczyń dobrze, Panie, Syjonowi w dobroci twojej, aby się odbudowały mury Jeruzalem.
Wtedy przyjmiesz ofiarę sprawiedliwości, obiaty i całopalenia, wtedy nakładą na ołtarz twój cielców.

!!!

2009-01-14T12:49:00.000+01:00

Po co to komu?

2009-01-09T13:37:00.009+01:00

Ostatnio na pewnym parafialnym spotkaniu dotyczącym zupełnie innego tematu, dyskusja zeszła była na temat liturgii wg. rytu nadzwyczajnego. Ksiądz proboszcz, naprawdę zacny skądinąd człowiek, zadał - niestety nieco ironiczno-cynicznym głosem - pytanie, skąd się bierze wśród młodych zainteresowanie "Mszą tzw. trydencką". "Po co to komu". Że przecież z uczestniczących nikt nie rozumie co się dzieje, że tyłem do ludu, że teraz przecież lepiej. Jako, że parafia moja należy do tych, gdzie liturgia Mszy sprawowana jest uroczyście, porządnie i nabożnie, nieco się zdziwiłem. Napomknąłem o jednym z powodów, czyli o pięknie liturgii.

"Tylko piękno?" zdziwił się ksiądz proboszcz. Odpowiedziałem, że nie wszędzie Msza wygląda tak jak w naszej parafii, że więcej jest jednak miejsc, gdzie nawet podczas szczególnie uroczystych Mszy nie ma ani kadzidła, ani kropidła, ani procesji z Ewangeliarzem etc a bywają takie manipulacje Mszałem, że aż wstyd się przyznawać, że dzieją się w katolickiej świątyni. Że jednak papież cokolwiek sympatyzuje z Mszałem Piusa V. Że strona emocjonalna liturgii nie jest najistotniejsza, że "dialogowanie" i widowiskowość to nie wszystko. Że nie ma żadnego "tyłem do ludu".

Nieopatrznie zauważyłem, że większa część obecnych miłośników "starej" liturgii to młodzi, wykształceni ludzie, którzy najpierw się wykształcili w liturgice a potem dopiero zaczęli bywać na celebracjach w rycie nadzwyczajnym. "No tak, u nas [ryt zwyczajny] to masówka" - zupełnie szczerze i poważnie skonstatował ks. proboszcz, czym całkowicie wybił mnie z rytmu - "Zapominamy, że za nami stoi cała historia Kościoła".

Zostałem całkowicie zbity z pantałyku. Teraz już nie wiem, czy cenić tradycyjną liturgię to błądzić błędami młodości, należeć do elity, sprzeciwiać się postępowi czy czerpać z historii Kościoła. Nie odważyłem się (mea culpa) wyznać szczerze, iż samem zafascynowany tradycją. Nie w tej rozmowie.

W innej zaś dyspucie, toczonej z przyjaciółmi, dowiedziałem się, że Benedykt XIV wprawdzie używa piękniejszych strojów liturgicznych, ale zaczyna przesadzać i jak tak dalej pójdzie, to wyciągnie z zapasów lektykę papieską. Nie, żebym był zwolennikiem lektyk, ale zapytałem, w czym tu byłaby przesada. Niestety na to pytanie odpowiedź nie padła.

Co ciekawe, zarówno ks. proboszcz - powtarzam, naprawdę zacny i pobożny - jak i moi przyjaciele - równie zacni i pobożni - są zwolennikami, piewcami wręcz różnorodności w Kościele. Interesujące, czemu tylko z jednej strony.

Requiem aeternam

2009-01-04T21:34:00.002+01:00

Przechodniu, pomódl się za Basię, aby dobry Bóg przyjął ją do siebie. I nigdy nie odkładaj spotkań z nikim na później. Mieliśmy się tyle razy spotkać, zawsze coś wypadało - dzieci chore, za późno, za wcześnie, może jutro, zdzwonimy się...

A tak pozostaje poczekać na spotkanie wiele dłużej.

Spuśćcie rosę, niebiosa...

2008-12-22T12:12:00.001+01:00

za NRL

Piekła nie ma?

2008-12-03T13:50:00.004+01:00

Ostatnimi czasy zwiększyła się w naszej wspaniałej rodzinie ilość czasu poświęconego na tłumaczenie dzieciom kwestii teologiczno-eschatologicznych. Trzeba odpowiadać na pytania w rodzaju "a co to znaczy, że ktoś umarł", "gdzie jest dziadek Adaś", "po co ksiądz w konfesjonale, co on tam wie" i wiele bardzo podobnych w treści. największym kłopotem jest to, że czasami to samo trzeba tłumaczyć jednocześnie na przynajmniej dwu poziomach - odpowiednich dla wieku naszych pociech. Wprawdzie najmłodszemu za wiele tłumaczyć nie trzeba, ale starszym to i owszem.

I tu pojawiają się problemy. Jakoś trudno mi uznać za prawidłową odpowiedź na pierwsze z przytoczonych pytań, która brzmi "jest już w niebie". A takie odpowiedzi w rodzinie padają. Nieśmiałe próby wprowadzenia do świadomości dzieci ostatecznych rzeczy człowieka napotykają na gwałtowny opór: -Nie można dzieciom mówić o piekle, chyba, że chcesz je wystraszyć! - usłyszałem. Wprawdzie lęku przed piekłem jako motywu przestrzegania przykazań nie oceniam skrajnie nisko, jednak pamiętając o tym, że więcej warte są motywy wyższe mógłbym argument ze strachu jeszcze ewentualnie uznać. Natomiast w ogóle nie rozumiem niechęci do uświadamiania dzieciom samego faktu istnienia piekła. Przecież ono jest. Naprawdę nie można o nim dzieciom wspominać?

NIEUCHRONNIE

2008-11-11T22:22:00.000+01:00

Aniołowie zrzucają pióra. Gdyby zrobili
to pół godziny wcześniej - widziałbym

zaistniały w niebie zamęt teraz jednak
wieczór
z obciętymi włosami wkracza do suchego kraju

Aniołowie zrzucają pióra. Ich
rywale zbierają je skrzętnie szyjąc swe
nowe szaty nic jednak nie uchroni ich przed
nocą
a może dniem nieistnienia

(1990?)

Musiało być takie miejsce, no powiedz sama

2008-11-11T22:21:00.000+01:00

Gdzieś pośrodku, niedokładnie wypatroszone słowo;
jest wieczór, i nic z tego nie wyniknie, palę papierosa, jak
zwykle
głęboko się zaciągam.
Co mogę powiedzieć nie znaczonymi słowami, bez oszustw
skojarzeń bezboleśnie, jak skalpel? co znaleźć pod bałaganem
biurka?
Odpowiedz, przecie wiesz najlepiej, znasz zamknięty
obieg myśli mojej czaszki,
twarde lądowania pióra i smak lodowatej herbaty z brudnego
dzbanka:
odpowiedz, bo kto mógłby

List z drogi, spod zamykających się oczu

2008-11-11T22:19:00.001+01:00

Wszystko się przydaje: na ścierwie zająca
pasą się samochody, z potrąconej sarny zostaje drogowskaz
złamanej nogi. Dzielimy się kawą i złym słowem
błogosławiąc zawodność zegarów. Rurociągi jelit
zakręcają terroryści przerabiając mapy na puzzle
o różnych kolorach perkalu i koralików. Szczęśliwie
mijamy zjazd na Armaggeddon, choć miastu mylą się godziny
i klęka przed hostiami hamburgerów. Bramy stoją otworem.
I tak zapomnimy wszystkie oświecenia po wódce luksusowej
i Gouldzie grającym Brahmsa. Zostanie niezauważalny wieczór.
Spróbujemy.

- - -

2008-11-11T22:04:00.002+01:00

miejsce tak samo radosne jak cmentarz: pełno niemożliwego do ukrycia zapachu
trzęsących się dłoni w zbyt dużych rękawiczkach skóry.
dwie kobiety, burząc porządek męskiego sabatu, przycupnięte w kącie,
czekają, jak pies na porę karmienia: łaskawa kiełbasa nazwiska
wywołuje ślinotok radości i niepokoju, jak marihuana zapita wódką.
wszyscy wyglądamy tak samo, przebierając nogami: człowiek zza drzwi
wydaje wyroki z niecierpliwym uśmiechem na ustach - pan poprosi
następnego, dobrze? łapię oddech klamki. pączek strachu wykwita w głębi mej dłoni.
splątane gałęzie liter. wypływam w podróż.

Αγνή Παρθένε

2008-09-25T12:44:00.002+02:00

Cytacik a propos

2008-06-19T12:30:00.006+02:00

Robert P. George

I am personally opposed to killing abortionists. However, inasmuch as my personal opposition to this practice is rooted in a sectarian (Catholic) religious belief in the sanctity of human life, I am unwilling to impose it on others who may, as a matter of conscience, take a different view. Of course, I am entirely in favor of policies aimed at removing the root causes of violence against abortionists. Indeed, I would go so far as to support mandatory one-week waiting periods, and even nonjudgmental counseling, for people who are contemplating the choice of killing an abortionist. I believe in policies that reduce the urgent need some people feel to kill abortionists while, at the same time, respecting the rights of conscience of my fellow citizens who believe that the killing of abortionists is sometimes a tragic necessity-not a good, but a lesser evil. In short, I am moderately pro-choice.

Stąd
Znalazł kol. Ignac na FF.

Oczywiście to a propos ludzi, którzy podżegają do morderstw niewinnych dzieci, bo miały pecha być nie chciane. Albo, co gorsza, usłyszał o nich ktoś z Federacji Kobiet i Glanowania Rodziny or sth.

Nigdy nie kupię już Wyborczej.

Wprawdzie Wielkanoc już trochę za nami...

2008-05-06T13:29:00.005+02:00

Ale żeby nie było, że nic nie ma, to posłuchajcie - ostatnio mnie ta Pani zachwyciła:

Jeszcze bardziej mnie głos jednej takiej zakonnicy zachwyca, ale na YT nic specjalnego s. Marie Keyrouz nie znalazłem... jak znajdziecie, to dajcie znać

obsuwa

2008-04-20T21:40:00.004+02:00

Wszystkich trzech (łącznie ze mną) czytelników tego bloga informuję, iż z powodu nadmiaru fuch oraz dorwania paru zaległych lektur nastąpiła chwilowa obsuwa z nowościami. W produkcji jest kolejna część serialu wenezuelskiego "Las Universitetas Upadlas" i coś tam jeszcze. Dla zainteresowanych podaję obecne lektury:
1) J.N.D. Kelly, Początki doktryny chrześcijańskiej
2) św. Augustyn, Dzieje procesu Pelagiusza
3) The Definitive Guide to symfony

czyli kasza i śrubokręt

---

2008-03-21T08:41:00.002+01:00

Na dziś to.

w kwestii formalnej

2008-03-09T17:38:00.005+01:00

Wysyłam posty z różnych miejsc i komputerów. Na laptopie pracuję sobie na StarOffice, z plug-inem, który potrafi wysłać dokument na moje konto. Na stacjonarnym w domu piszę sobie pod Firefoxem bezpośrednio na bloggerze. Niech mi ktoś do jasnej anielki powie, czemu np. font mam za każdym razem inny i jak temu zjawisku zapobiec.... (jakem informatyk, tak mnie to męczy)

A co będę z tego miał (co się stało etc II)

2008-03-09T17:24:00.005+01:00

Jako, że poprzednią notkę sporządziłem zdecydowanie zbyt szybko (ci, co mnie znają, wiedzą, żem narwany), będę się starał doprecyzowywać pewne myśli w niej zawarte. Na pierwszy ogień idą „humaniści vs życiowi pragmatycy”.

Kiedy przypomnę sobie czasy mojego własnego studiowania, czy nawet liceum i porównam je do tego, co obserwuję u studentów obecnie, widzę jedną podstawową różnicę – głównym kryterium tego, co robią na studiach jest jakiś chory pragmatyzm: najważniejsze pytanie to „a co będziemy z tego mieli”. Paradoksalnie, mniej martwi mnie to wtedy, kiedy dotyczy bieżących korzyści (czyli zrobimy tylko tyle, ile potrzeba do skończenia studiów). Bardziej natomiast dołuje mnie sytuacja, kiedy pytanie to jest zadawane w szerszej perspektywie, i dotyczy tego, co mają zamiar robić dalej w życiu. Kiedy pytanie „po co nam ta filozofia” pada w kontekście nieadekwatności przedmiotu do profilu studiów (tak im się bowiem wydaje), to pół biedy. Gorzej, kiedy pytają „po co nam ta filozofia” w kontekście własnego życia. Ja zdaję sobie sprawę, że głębsza refleksja nad czymkolwiek nie jest powszechnym zjawiskiem wśród ludzi. Naiwnie jednak wydaje mi się, że najważniejsze pytania w ludzkim życiu dotyczą kwestii, które nijak się mają do tego jaką i jak dobrze płatną będzie ktoś miał pracę, czy na jaki będzie go stać samochód. Na te pytania nie da się odpowiedzieć studiując li tylko ekonomię czy nauki techniczne. Do tego trzeba czegoś więcej.

Kiedy jednak któryś z ministrów zaproponował filozofię jako obowiązkowy przedmiot nauczania w liceach podniósł się krzyk. Standardowe argumenty krzywych pragmatyków i typowe lamenty związane z kwestią kadry nauczycielskiej. Merytorycznej dyskusji ni hu hu. Osobiście uważam, że nie dość, iż filozofia powinna być przedmiotem obowiązkowym w szkołach średnich, to na dodatek powinna być jednym z głównych przedmiotów. Bez niej nie ma jak pojmować ani nauk ścisłych ani humanistycznych.

Oczywiście, chodzi również o to, żeby tzw. humaniści nie bełkotali. Od czasu, kiedy nauki ścisłe stały się w pewnych kręgach niemodne, bełkoczących stale przybywa. Do dobrego tonu należy naśmiewanie się z matematyki czy fizyki. Efektem jest cała masa chumanistów (tak ma być, korekta automatyczna – nie poprawiać!), którzy jedyne co potrafią, to z patosem i nawiedzeniem nie do zniesienia prawić zupełnie bezsensowne i nielogiczne kazania (najczęściej o równouprawnieniu i „wolności”). Na szczęście ostatnio nie korzystam prawie z telewizji i czytam coraz mniej gazet, gdzie ci świeccy kaznodzieje są szczególnie obecni. Chociaż – jakem katolik, tak czasami poziom argumentacji kaznodziejów jak najbardziej duchownych w sporach dotyczących wiary i moralności również doprowadza mnie do szału. Ale cóż się może zmienić w sytuacji, kiedy poziom nauczania w seminariach też do najwyższych nie należy (wiem co mówię, oj wiem).

„Co będę z tego miał” i „kiedy mi się to przyda” – te pytania powinny zostać raz na zawsze zakazane w szkołach i na uczelniach. Nie po to się uczymy, aby „się nam to przydało”, a w szczególności wtedy, kiedy mamy na myśli jakieś korzyści materialne. Chociaż… jak ktoś kiedyś powiedział: wszystko parszywieje. Może właśnie sami grzebiemy taką Europę, jaką była od kilkudziesięciu stuleci. Oby nie.

Co się stało z uniwersytetem

2008-03-05T08:34:00.003+01:00

Czytaliście „Antygonę w świecie korporacji” prof. Tadeusza Sławka? Nie jest to nowa rzecz, ale jakem mól książkowy, tak książek posiadam znacznie więcej, niż czasu na czytanie, niektóre więc leżą grzecznie na półce i czekają, aż łaskawie je z niej zdejmę i skonsumuję. Poniekąd przyznać muszę, iż od momentu zmotoryzowania straciłem jakieś 3 godziny dziennie, które poświęcałem na lekturę. Niestety za kierownicą czytać się nie da, a moje nieśmiałe próby zmuszenia się do modnych ostatnio audiobooków spełzły na niczym – po pierwsze, strasznie denerwuje mnie inna (niż moja uzyskana przy lekturze) interpretacja (np. lektor, czasami naprawdę wspaniały aktor, akcentuje w zdaniu zupełnie nieistotny moim zdaniem fragment, pozostawiając ważny bez zaznaczenia. Zbrodnia); po drugie zaś, do szału doprowadza mnie tempo czytania – w czasie, w którym przeczytałbym jakieś 30 stron, w audiobooku mijają może z cztery. Książkę, którą przeczytałbym jadąc autobusami w dzień, w samochodzie miałbym wysłuchiwać w miesiąc? Niedoczekanie moje. Tak więc cierpię i czytam małymi porcjami, co zresztą pozwala mi nieco dłużej cieszyć się tekstem – moje przerażające mnie samego czasami tempo czytania odbierało trwanie przyjemności – zamiast miodowego miesiąca z książką miałem z nią szybki numerek.

Ale do rzeczy – czytaliście „ Antygonę w świecie korporacji” prof. Tadeusza Sławka? To przeczytajcie. A jak macie mniej czasu to zajrzyjcie do First Things (2 numer edycji polskiej, grudniowy z 2006 w oryginale). Właściwie jedno zdanie powinno wystarczyć: „ "From a Catholic point of view, the contemporary secular university is not at fault because it is not Catholic. It is at fault insofar as it is not a university." Teraz nazwa w rodzaju „szkoła wyższa” w pełni (niestety) opisuje to, co się w nich dzieje.

Przypominają mi się czasy, gdy zaczynałem studia – po LO o profilu matematyczno fizycznym (przyznaję, fizyka szła mi nie najlepiej, za to matematyka mimo mojego chronicznego lenistwa dalej po części została moją pasją) trafiłem na filologię polską – nie zapomnę kolegi ze studiów (poniekąd poety w pewnym czasie drukowanego częściej niż Miłosz), który miał wielkie problemy z obliczeniem średniej zarobków swoich rodziców (zapewne potrzebował jej do uzyskania stypendium socjalnego), mimo iż kwoty te sumowały się ładnie do jakiejś okrągłej liczby w rodzaju 2 czy 3 tysięcy. Kiedy podałem mu wynik do wpisania (widział, że nie mam kalkulatora ani nawet na kartce nie piszę, zresztą zbyt szybko odpowiedziałem) spojrzał na mnie jak na wariata i powiedział „nie rób se jaj, ja tego na poważnie potrzebuję”.

Od tego momentu przestały mnie dziwić całkowicie nielogiczne tyrady tzw. humanistów (w odróżnieniu od humanistów prawdziwych), bełkot części interpretatorów etc etc. Zacząłem natomiast być zwolennikiem rozwiązania, polegającego na wysyłaniu wszystkich studentów kierunków humanistycznych na rok na politechnikę, jako i vice versa. Najlepiej na pierwszy rok. Pomysł mój raczej nie znajdzie zwolenników u decydentów, bo celem onych jest likwidacja resztek sensownej edukacji. Od przymusowego przedszkola i sześciolatków w szkole zaczynając, po gimnazja i dwuetapowe nauczanie na studiach – a już całkowicie rozbrajające są pomysły likwidacji prac magisterskich.

Dobrych dziesięć lat temu napisałem gdzieś o przeciwskuteczności planu zwiększenia ilości absolwentów szkół wyższych poprzez obniżanie poziomu. To było za niesławnej pamięci prezydenta omc magistra z chorą golenią – rozumiem, że chciał przyszłym pokoleniom ułatwić to, co jemu się nie udało. Ale od tego czasu nie dość, że się nie poprawiło, to się mocno pogorszyło. Teraz studenci na uczelni ekonomicznej (czyli dorośli w miarę ludzie po maturze) mają kłopoty z np. obliczeniem iluśtam procent ze 100 (przy pomocy Excela oczywiście, nie jestem naiwniakiem, oczekującym, że zrobią to w głowie, czy na kartce) i zapamiętaniem kilku reguł dotyczących używania komputera do edycji tekstu. I obserwuję ze zgrozą, że jest coraz gorzej. Studenci socjologii (turystyki, wstaw co Ci pasuje) po zasugerowaniu, iż bez matematyki to będą w kłopocie, są przerażeni i twierdzą, że „po to poszli na socjologię (turystykę etc), żeby nie mieć kontaktów z matematyką.” Logika to dla nich czarna magia, nawet na poziomie podstaw rachunku zdań.

O tym, że w dobie trzech etatów dydaktycznych kontakt ze studentem jest bardziej niż wirtualny i uniemożliwia pracę wg paradygmatu mistrz – uczeń, że system filadelfijski promuje (podobnie jak nowa matura) średniaków a wybitnie zdolnych i geniuszy skutecznie eliminuje, o tym, że zaczyna się traktować uczelnie jako fabrykę pracowników dla gospodarki już nawet nie chce mi się wspominać.

- - -

2008-02-27T22:41:00.002+01:00

dźw
jęk

zgar
dła

to
zmarł
a
chwila
tanie

martw
się
nie

z
mar
twych
w
stanie

- - -

2008-02-27T22:28:00.003+01:00

jest coś w tym niewielkim oddaleniu
wielkiego: zagojona na powierzchni oka
rana - wydłubane z ucha obce ciało waty,
drewno rozpięte na ramieniu; coś jest
blisko, choć zobaczyć nie sposób ani dotknąć
ciepłego ciała; napisać encyklopedię kłamstw
łatwiej niż leksykon porozumień.
zza ceglanych zarośli wyłania się
opłatkowa biel podziału - przycinane równo
żywopłoty rąk odsłaniają aleję spustoszeń; jak
znaleźć różny od osobistego dowód
na zameldowanie w czterech wymiarach jasnego
widzenia; jest coś w tej niedalekiej konieczności
dalekiego: z przebitymi stopami trudno
biec szybko.

- - -

2008-02-27T22:25:00.001+01:00

stary kolejowy bilet zajmuje miejsce przy stole
starałem się ale dobrze wiesz którędy chodzi i gdzie zostaje
(zgubiłem życiorys nieuczciwy znalazca wczorajszego
przebudzenia proszony jest o zrozumienie ale)
tutaj chłód papieros spokojnie dokonuje sekcji kartki w
popielniczce noc śmierdzi spalenizną

pamiętałem dokładnie wszystkie te spóźnione pociągi nadal
pamiętam wszystkie kobiety mają ten sam zapach i niepewnie
stąpają po kafelkach łazienki, miasta prawie śpią
ale proszę powiedz mi gdzie teraz są miasta i blizny po
lobotomiach dwugłowych zwierząt jak

może jeszcze wszystko stracone czas na mnie
jeszcze tylko nie będę się powtarzał

przenosiny

2008-02-19T09:58:00.002+01:00

Z różnych powodów nastąpiły przenosiny na blogspot. Część starych postów (większa) poszła w diabły. Nic to, jak powiedział Mały Rycerz.

ja

2008-01-31T11:33:00.002+01:00

- - -

2007-10-10T10:10:00.000+02:00

Myślałem że się wyprowadził
ale na łóżku jego pościel
koszula w szafie
myślałem że tylko wrócił po rzeczy
nie
znowu chce pogadać
nie mam ochoty
ale nie wychodzi
stoi nade mną ubrany w znajomą skądś
bieliznę
nogi ogolone
anioł
o mało nie przebiegłem palcami
dwupasmowej szosy jego ud zwodził mnie
wyglądał jak ty
może trochę tęższy
teraz nie dba o siebie
siedzieliśmy przy herbacie
zamyślił się
spojrzał głęboko w szklane oko spodka
machnął ręką
i ech!
zdjął perukę spod której wysypały się
długie jasne włosy
starł szminkę ukazując krwawe usta
wyjął sztuczną szczękę by pokazać mi własne perłowe zęby

już nie miał siły
udawać

- - -

2007-03-12T11:31:00.001+01:00

twierdzą że się urodziłem
ale to chyba przesada, bo nie umieram
zbyt szybko. coś było między mną
a moim umieraniem. ktoś wie kim jestem,
i czemu przed moim oknem rosną drzewa.
mam go gdzieś. przecież mnie nie
ma.

polna mysz

2006-11-02T11:32:00.001+01:00

Mała polna mysz. Pod lodówką. Oczywiście piszczące kobiety. Dwuletni Tomek jednak mocno zaciekawiony - “Tatuś, myśka!” Zagonioną w kąt złapałem za ogon. Schowała się wewnątrz mojej dłoni, ciepła, rozglądająca się strachliwie oczami jak węgle, strzygąc wąsami. Ubrałem kurtkę na jedną rękę - druga niosła przerażone zwierzę. Wypuściłem ją za płotem - zniknęła. Kiedy wróciłem do domu, Tomek ze łzami w oczach łamiącym się głosem zapytał: “Tatuś, dzie myśka?”…

- - -

2006-10-10T11:30:00.001+02:00

Jest zimno ale źródła
mojego drżenia są w zupełnie innym miejscu

Parzy mnie słońce przez bezlistne drzewo
rozsypane drobne monety światła
mrużę oczy rozkładam ręce
lecę

- - -

2006-08-06T11:25:00.001+02:00

S.S.

tak więc cieszę się jak chciałeś, z życia,
choć wolałbym z czego innego. wódka zawraca głowę,
papieros rozstraja duet płuc. powtarzam
westchnienia jak wiersze na akademii. uśmiecham się
szyderczo. bolą mnie nogi i recenzje. jestem smutny,
wesoły, etc. poluję na białego wieloryba spokoju.

P.

2006-08-04T11:22:00.001+02:00

bo gdyby była
kobietą nie kochałbyś jej wymagającej
niepięknej nieoddanej niewiernej niezmiennej
niechętnej niewzruszonej nierozumiejącej nieumalowanej
pamiętliwej niemiłosiernej obojętnej niewyrozumiałej

bo gdyby była
kobietą nigdy byś się nie wytłumaczył z późnych powrotów
z cudzych zapachów ze zmęczenia z przekrwionych oczu
z pomylonych słów imion zdań znaczeń

bo gdyby była
kobietą nigdy byś jej nie wybaczył braku przywiązania
chłodu bezwzględności ciszy braku skłonności do kompromisu

a gdyby jej nie było
nie mógłbyś odbić się i spać i wiedzieć
ani bawić się cieniem na ścianie ani klęknąć spokojnie, a
wszystkie namalowane na ścianach raje i wyzierające ze szczelin aureole
doskonałe linie czy o czym jeszcze śnił Ezra
nigdy by nie były
ty
nie byłbyś